IPsec و IPSec tunnel چیست

IPsec چیست؟

IPsec گروهی از پروتکل‌ها هستند که با هم برای راه‌اندازی اتصالات رمزگذاری شده بین دستگاه‌ها استفاده می‌شوند و کمک می کند تا داده های ارسال شده از طریق شبکه های عمومی را ایمن نگه دارد. IPsec اغلب برای راه اندازی VPN ها استفاده می شود و با رمزگذاری بسته های IP، همراه با احراز هویت مبدأ که بسته ها از آنجا آمده اند، کار می کند.

در اصطلاح IP مخفف پروتکل اینترنت و sec به مهنای ایمن است. پروتکل اینترنت پروتکل اصلی مسیریابی مورد استفاده در اینترنت است. IPsec مشخص می کند که داده ها با استفاده از آدرس های IP به کجا خواهند رفت. این پروتکل امن است زیرا رمزگذاری و احراز هویت را به این فرآیند اضافه می کند. رمزگذاری، فرآیند پنهان کردن اطلاعات با تغییر ریاضی داده ها به گونه ای است که تصادفی به نظر برسد. به عبارت ساده تر، رمزگذاری استفاده از یک «کد مخفی» است که فقط اشخاص مجاز می توانند آن را تفسیر کنند.

VPN چیست؟ IPsec VPN چیست؟

virtual private network (VPN) یک اتصال رمزگذاری شده بین دو یا چند کامپیوتر است. اتصالات VPN از طریق شبکه های عمومی انجام می شود، اما داده های مبادله شده از طریق VPN همچنان خصوصی هستند زیرا رمزگذاری شده است. VPN ها دسترسی ایمن و تبادل داده های محرمانه را از طریق زیرساخت شبکه مشترک، مانند اینترنت عمومی، ممکن می سازند. به عنوان مثال، زمانی که کارمندان به جای اینکه در دفتر کار کنند از راه دور کار می کنند، اغلب از VPN برای دسترسی به فایل ها و برنامه های شرکتی استفاده می کنند.

بسیاری از VPN ها از مجموعه پروتکل IPsec برای ایجاد و اجرای این اتصالات رمزگذاری شده استفاده می کنند. با این حال، همه VPN ها از IPsec استفاده نمی کنند. پروتکل دیگر برای VPN ها، SSL/TLS است که در مدل OSI در لایه ای متفاوت از IPsec عمل می کند.

چگونه کاربران به IPsec VPN متصل می شوند؟

کاربران می توانند با ورود به یک برنامه VPN یا “کلاینت” به IPsec VPN دسترسی پیدا کنند. این معمولاً مستلزم آن است که کاربر برنامه را روی دستگاه خود نصب کرده باشد.

ورود به VPN معمولاً مبتنی بر رمز عبور است. در حالی که داده های ارسال شده از طریق VPN رمزگذاری شده است، اگر رمزهای عبور کاربر به خطر بیفتد، مهاجمان می توانند وارد VPN شده و این داده های رمزگذاری شده را بدزدند. استفاده از احراز هویت دو مرحله‌ای (FA2) می‌تواند امنیت IPsec VPN را تقویت کند، زیرا سرقت رمز عبور به تنهایی دیگر به مهاجم اجازه دسترسی نمی‌دهد.

IPsec چگونه کار می کند؟

  IPsec connections شامل مراحل زیر است:

ـ تبادل کلید:

کلیدها برای رمزگذاری ضروری هستند. یک کلید رشته ای از کاراکترهای تصادفی است که می تواند برای “قفل کردن” (رمزگذاری encrypt) و “باز کردن قفل” (رمزگشایی decrypt) پیام ها استفاده شود. IPsec کلیدهایی را با تبادل کلید بین دستگاه های متصل تنظیم می کند، به طوری که هر دستگاه می تواند پیام های دستگاه دیگر را رمزگشایی کند.

ـ سرصفحه ها و تریلرهای بسته:

تمام داده هایی که از طریق شبکه ارسال می شوند به قطعات کوچکتری به نام packet ها تقسیم می شوند. packet ها شامل یک بار یا داده های واقعی ارسال شده و header ها یا اطلاعات مربوط به آن داده ها هستند تا سیستم های دریافت کننده packet ها بدانند که با آنها چه کاری انجام دهند. IPsec چندین هدر به packet های داده حاوی اطلاعات احراز هویت و رمزگذاری اضافه می کند. IPsec همچنین تریلرهایی را اضافه می کند که به جای قبل از هر packet، پس از بارگیری هر packet می روند.

ـ احراز هویت:

IPsec احراز هویت را برای هر packet فراهم می کند، مانند یک مهر اعتبار بر روی یک آیتم کلکسیونی. این تضمین می کند که packet ها از یک مبدا قابل اعتماد هستند و نه یک مهاجم.

ـ رمزگذاری:

IPsec محموله های درون هر packet و هدر IP هر بسته را رمزگذاری می کند. این داده های ارسال شده از طریق IPsec را امن و خصوصی نگه می دارد.

ـ انتقال:

packet های IPsec رمزگذاری شده با استفاده از یک پروتکل حمل و نقل از طریق یک یا چند شبکه به مقصد خود می روند. در این مرحله، ترافیک IPsec با ترافیک IP معمولی متفاوت است زیرا اغلب از UDP به عنوان پروتکل حمل و نقل خود به جای TCP استفاده می کند. TCP( Transmission Control Protocol) اتصالات اختصاصی را بین دستگاه ها تنظیم می کند و اطمینان می دهد که همه packet ها می رسند. UDP یا User Datagram Protocol این اتصالات اختصاصی را راه اندازی نمی کند. IPsec از UDP استفاده می کند زیرا به بسته های IPsec اجازه می دهد از فایروال ها عبور کنند.

ـ رمزگشایی: در انتهای دیگر ارتباط، packet ها رمزگشایی می‌شوند و برنامه‌ها (مانند مرورگر) اکنون می‌توانند از داده‌های تحویل‌شده استفاده کنند.

چه پروتکل هایی در IPsec استفاده می شود؟

در شبکه، پروتکل یک روش مشخص برای قالب‌بندی داده‌ها است به طوری که هر سیستم شبکه‌ای می‌تواند داده‌ها را تفسیر کند. IPsec یک پروتکل نیست، بلکه مجموعه ای از پروتکل ها است. پروتکل هایی که زیر مجموعه IPsec را تشکیل می دهند:

• Authentication Header یا AH: پروتکل AH تضمین می کند که packet های داده از یک منبع قابل اعتماد هستند و داده ها دستکاری نشده اند، مانند یک مهر و موم ضد دستکاری روی یک محصول مصرفی. این هدرها هیچ رمزگذاری ارائه نمی دهند. آنها به پنهان کردن داده ها از مهاجمان کمک نمی کنند.

•  ESP یا Encapsulating Security Protocol: این پروتکل هدر IP و محموله هر packet را رمزگذاری می کند (مگر اینکه از transport mode استفاده شود، در این صورت فقط محموله را رمزگذاری می کند). ESP هدر و یک تریلر خود را به هر packet داده اضافه می کند.

• Security Association یا SA: پروتکل SA به تعدادی از پروتکل های مورد استفاده برای مذاکره کلیدهای رمزگذاری و الگوریتم ها اشاره دارد. یکی از رایج ترین پروتکل های SA، Internet Key Exchange (IKE) است.

در نهایت، در حالی که پروتکل اینترنت (IP) بخشی از مجموعه IPsec نیست، IPsec مستقیماً در بالای IP اجرا می شود.

IPSec tunnel چیست؟

IPSec tunnel یا Internet Protocol Security tunnel مجموعه‌ای از استانداردها و پروتکل‌ها است که در ابتدا توسط گروه Internet Engineering Task Force (IETF) برای پشتیبانی از ارتباطات امن به‌عنوان بسته‌های اطلاعاتی از یک آدرس IP در سراسر مرزهای شبکه و بالعکس، توسعه داده شد. یک tunnel  IPSec امکان پیاده‌سازی یک شبکه خصوصی مجازی (VPN) را فراهم می‌کند که یک شرکت ممکن است از آن برای گسترش ایمن دسترسی خود فراتر از شبکه خود به مشتریان، شرکا و تامین‌کنندگان استفاده کند.

IPSec VPN ها ممکن است به صورت زیر طبقه بندی شوند:

• Intranet VPNs: دفتر مرکزی شرکت را با دفاتر در مکان های مختلف متصل می کند.
• Extranet VPNs: شرکت ها را با شرکای تجاری یا تامین کنندگان متصل می کند.
• Remote-Access VPNs: کاربران فردی و از راه دور مانند مدیران یا افرادی که از راه دور کار می کنند را به شبکه شرکت خود متصل می کند.

IPSec tunnel در مقابل normal security tunnel:

 انواع مختلفی از پروتکل های VPN برای تونل زدن یا انتقال داده ها از طریق اینترنت وجود دارد. به عنوان مثال، اکثر سایت های تجارت الکترونیک از Secure Sockets Layer (SSL) و Transport Layer Security (TLS) استفاده می کنند. برخی از شبکه ها از Secure Shell (SSH) و برخی دیگر از Layer 2 Tunneling Protocol (L2TP) استفاده می کنند. در مقایسه با انواع مختلف tunnelهای معمولی، IPSec قوی‌ترین امنیت رمزنگاری را فراهم می‌کند.

IPSec tunnel لایه های امنیتی قوی ایجاد می کند تا به طور کامل از داده هایی که از طریق اینترنت یا از طریق شبکه سازمانی منتقل می شود محافظت کند. tunnel IPSec کل بسته داده را چنان به طور کامل رمزگذاری می کند که هیچ نهادی نمی تواند منبع داده، نقطه پایان داده یا نقطه مبدا داده را ببیند. تونل های امنیتی “عادی” به سادگی این نوع رمزگذاری را ندارند.

منبع : IPsec و IPSec tunnel چیست

راهنمای خرید پاور سرور HP

سرورها از اجزای مختلفی تشکیل شده اند که شامل رم، هارد، فن، CPU و غیره که هر کدام وظایف مهمی را بر عهده دارند. حال در این مقاله می خواهیم یکی از اجزای مهم سرورها را بررسی نماییم یعنی پاور. پاور سرور یکی از پر رنگترین عوامل خرابی در سرورهای HP به شمار می روند. پس بهتره با این تجهیزات جانبی بیشتر آشنا شویم.

پاور سرور HP چیست؟

پاور سرور HP یا منبع تغذیه HP یک محفظه فلزی است که جریان برق موردنیاز تجهیزات درون سرور را تامین می‌کند. آنها می توانند از یک ورودی با ولتاژ و آمپراژ ثابت، ولتاژ و آمپراژ مختلفی را تولید کنند. پاور از فناوری سوئیچینگ ولتاژ برای تبدیل جریان ورودی AC به ولتاژهای پایین‌تر و با ثبات DC استفاده می‌کند.

هرچه طراحی پاور سرور دقیق‌تر و اصولی‌تر باشد، مصرف انرژی را کمتر می‌کند. لازم به ذکر است که این قطعات به دلیل آنکه در مقابل نوسانات برق و فشارهای کاری زیاد قرار می گیرند، طول عمر کمتری نسبت به سایر قطعات سرور دارند. 

دلیل کم بودن طول عمر پاور سرور همانطور که گفته شد، نوسانات برق و کارکرد زیاد آن است که باعث داغ کردن شدید منبع تغذیه و در نهایت خرابی اجزای آن می‌شود و یا گاهی باعث خاموشی و restart سرور یا استوریج می‌شود. البته بر روی منابع تغذیه، فن‌ و درون آن‌ها گرماگیرهایی قرار می‌گیرند تا گرمای حاصل از قطعات الکتریکی درون منبع تغذیه (از جمله ترانزیستورها، مقاومت‌ها و…) را به بیرون منتقل کند و دمای دستگاه را پایین بیاورد.

معمولا برای تأمین انرژی سرور HP و سایر تجهیزات جانبی آن، نیاز به یک یا چند منبع تغذیه سرور وجود دارد؛ حتی سرورهایی با عملکرد پایین نیز نیاز به منابع تغذیه با حجم بالا و مصرف زیاد دارند که اتلاف حرارتی زیادی دارند و مصرف انرژی دستگاه را افزایش می دهند. اما در سیستم های تیغه ای، از یک منبع تغذیه سرور مرکزی برای تمام شاسی استفاده می شود.

این منبع قادر است به صورت اختصاصی داخل شاسی نصب شده باشد یا به صورت یک منبع تغذیه سرور مستقل به چند شاسی متصل شود. این امر موجب کاهش شدید نیاز به منابع تغذیه حجیم جهت ایجاد پایداری می‌شود. همچنین به دلیل استفاده روزافزون از سیستم های تیغه ای، منابع تغذیه UPS مختص این سیستم ها طراحی شده که به نام Blade UPS نام گذاری شده و استفاده می‌شوند.

ولتاژهای مختلف منبع تغذیه سرور:

پاور سرور اچ پی بر مبنای ولتاژ‌هایی که ارائه می‌دهند، طبقه‌بندی می‌شوند، زیرا هر کدام از این ولتاژها کاربردی متفاوت دارند. عملکرد این پاورها تقریبا مشابه با عملکرد پاور کامپیوترهای عادی است. این ولتاژ‌ها به شرح زیر هستند:

1. ولتاژ ۵+ ولت: این نوع ولتاژ توسط تمام مادربردها، مدارها و وسایل جانبی کامپیوتر مورد استفاده قرار می‌گیرد و رنگ سیم های آن قرمز است.
2. ولتاژ ۱۲+ ولت: موتور هارددیسک و وسایل مشابه با آن از این ولتاژ استفاده می‌کنند. سیم آن نیز معمولاً زرد رنگ است و گاهی اوقات به رنگ قرمز نیز دیده می شود.
3.  ولتاژ دهی ۵- و ۱۲- ولت: این دو ولتاژ در کامپیوتر های قدیمی وجود داشت، اما در حال حاضر در منبع تغذیه سرور ها نصب می‌شوند. این دو دارای جریانی کمتر از یک آمپر هستند.
4. ولتاژ ۳,۳+ ولت: CPU های جدید از ولتاژ ۳,۳ ولت استفاده می‌کنند، در صورتی که از CPU های قدیمی از ولتاژ ۵+ استفاده می‌کردند. سیم آن نیز نارنجی است.

انواع پاور سرور HP:

پاور سرورهای اچ پی بر مبنای عملکرد، ولتاژ و سازگاری با سرورها به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شود:

ـ پاور سرور اچ پی مدل Common Slot:

این پاور سرورها دارای قابلیت HOT SWAP هستند، یعنی می توان در هنگام کار سرور، منبع تغذیه را تعویض کرد. پاورهای این گروه از مولفه‌های زیر ساخته شده‌اند:

۱. برچسب شناسایی توان خروجی منبع تغذیه

۲. LED روشنایی

۳. برچسب کنترل ورژن

۴. اتصال‌دهنده

۵. پورت ارتباطی کابل برق

۶. اهرم سریع رها کردن

ـ پاور سرور اچ پی Titanium:

این پاورها بیشترین عملکرد و بازدهی ۹۶ درصد دارند و برای سرورهایی که نیازمند توان بالا هستند مناسب هستند. پاور سرور تیتانیوم با حداکثر بهره‌وری ۹۶٪ از hp power discovery services و hot plug پشتیبانی ‌می‌کنند. مدل معروف این گروه پاور سرور اچ پی 750W است.

ـ پاور سرور اچ پی Platinum:

این پاورها پس از تیانیوم با ارایه عملکرد تضمین شده ۹۴ درصد گزینه مناسبی برای مراکز داده هستند. پاورهای سروری پلاتینیوم با حداکثر بهره‌وری ۹۴٪ از hp power discovery services پشتیبانی نمی کنند، اما از فناوری Hot Plug پشتیبانی می‌کنند. برخی از مدل‌های این گروه عبارتند از:

1. hpe 460w 739252-b21
2. hpe 750w 739254-b21
3. hpe 1200w supply kit 748287-b21
4. hpe 1200w 578322-b21

ـ پاور سرور اچ پی Gold:

این پاورها با توان ۹۲ درصد سومین گزینه مناسب برای سرورهای مستقر در مراکز داده هستند. پاورهای سرور گلد با پشتیبانی hpe common slot gold power supply kits با حداکثر بهره‌وری تا ۹۲٪ ‌و پشتیبانی از فناوری hot plug در دسترس کاربران قرار دارند. از مدل‌های این گروه باید به موارد زیر اشاره کرد:

1. hpe 460w 503296-b21
2. hpe 750w 512327-b21

ـ پاور سرور اچ پی Silver:

پاورهای hpe common slot silver power supply kits با حداکثر بهره‌وری تا ۸۹٪ ‌و پشتیبانی از فناوی hot plug از دیگر گزینه‌های در دسترس سرپرستان شبکه است. مدل معروف این گروه hp 1200w 500172-b21 است.

ـ پاور سرور اچ پی Flex Slot:

این پاورها ضمن آن‌که از فناوری common slot استفاده می‌کنند، خروجی‌های برق مختلفی ارایه می‌دهند تا کاربران بتوانند بر مبنای سروری که دارند گزینه مناسب را خریداری کنند. منبع تغذیه flexible slot از نظر الکتریکی و فیزیکی طوری طراحی شده تا بتواند در هنگام کار سرور تعویض شود. این منابع تغذیه در رنج وسیعی از توان ورودی و خروجی ساخته شده تا استفاده کننده بتواند از سرورهای hp بدون مشکل استفاده کند. مدل معروف این گروه پاور سرور hp 500w platinum flex slot است.

پاور ماژولار چیست؟

پاور‌های ماژولار به دلیل مقیاس‌پذیری خوبی که دارند جایگاه خاصی نزد سرپرستان شبکه دارند. پاورهای ماژولار در مواقع بروز مشکل برای پاور، فرایند عیب‌یابی را ساده می‌کنند. حال سوال این است که پاور ماژولار چه تفاوتی با نیمه ماژولار و غیر ماژولار دارد؟

پاور‌های غیر ماژولار ولتاژ و آمپر ورودی برق شهری را به ولتاژ و آمپر مورد نیاز سرور تبدیل می‌کنند و به دلیل هزینه کمتری که دارند گزینه مقرون‌به‌صرفه‌ای هستند. در پاور نیمه ماژولار تمامی کابل‌ها به برد منبع تغذیه لحیم نشده و فقط کابل‌های اصلی مورد نیاز مثل کابل ۲۴ پین، کابل ۸ پین پردازنده مرکزی و یک کابل PCIe به برد متصل شده‌اند. در این حالت باید کابل‌های ساتا و دیگر کابل‌های PCIe مورد نیاز اضافی را به شکل جداگانه خریداری کنید.

پاورهای ماژولار برای استفاده در سیستم‌های حرفه‌ای که نیاز به درگاه‌های متعدد جهت تامین انرژی قطعات مختلف دارند مناسب هستند. طراحی این پاورها به‌گونه‌ای است که فضای داخل پاور بیشتر است و در نتیجه چرخش هوا به شکل بهتری انجام می‌شود. همچنین به دلیل کم شدن کابل‌های درون سرور، گرد و غبار کم‌تری جمع شده و به شکل غیر مستقیم دمای داخل سرور نیز کاهش پیدا می‌کند.

راهنمای خرید پاور سرور HP:

همان‌طور که در این مطلب به آن اشاره کردیم، هر مدل پاور می‌تواند امکانات مختلفی را در سرورهای اچ پی ارائه کند که به همین‌خاطر هر پاور دارای عملکردی متفاوت است. این تفاوت باعث می‌شود تا قیمت پاور سرور اچ پی پایین و بالا شود. به‌همین خاطر باید در هنگام خرید پاور سرور HP کارآیی، بازدهی و سازگاری با سرور را در نظر بگیرید.

حال نکاتی که در خرید پاور سرورها باید در نظر بگیرید شامل:

ـ عملکرد پاور سرور: به‌طور کلی منابع تغذیه با عملکرد بالا، انرژی کمتری را مصرف می کنند که شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما واقعیت این است که در طراحی آن‌ها از مقاومت‌ها، خازن‌ها و ترانزیستورهایی استفاده شده که مصرف انرژی کمتر و طول عمر بالاتری دارند.

هنگامی که از این منابع تغذیه به‌طور همزمان در چند سرور و در یک رک استفاده کنید هزینه برق مصرفی در سال به شکل قابل توجهی کاهش پیدا می‌کند. منابع تغذیه تیتانیوم (Titanium) که از سرورهای نسل دهم به بعد معرفی شده‌اند (مثل hp 750 common slot titanium )، بیشترین عملکرد را نسبت به نمونه‌های مشابه دارند، به‌طوری‌که بازدهی آن‌ها ۹۶% است.

برای آن‌که خرید درستی داشته باشید باید به ارزیابی توازن میان توان خروجی و توان ورودی بپردازید. به‌طور مثال، منبع تغذیه‌ای که قرار است برای تامین توان خروجی ۲۷۰ وات به کار گرفته شود، نیازمند مصرف ۳۰۰ وات توان ورودی است که بازدهی ۹۰% دارد که بر مبنای فرمول ۳۰۰/۲۷۰ = ۰.۹ محاسبه می‌شود که ۱۰ درصد به شکل گرما هدر می‌رود.

توجه کنید الزاما عملکرد و توان خروجی منبع تغذیه خطی نیست و این‌گونه نیست که اگر یک منبع تغذیه ۱۲۰۰ وات خریداری کنید که نهایتا با توان ۴۰۰ وات و ۳۰% ظرفیت کار می‌کند (یعنی توان خروجی که از آن می‌گیرید ۴۰۰ وات است) باعث صرفه‌جویی در هزینه‌ها می‌شود.

نکته مهم این است که پاوری متناسب با مصرف انرژی سرور تهیه کنید. به بیان ساده‌تر، اگر به دنبال توان خروجی ۴۰۰ وات هستید، بهتر است به فکر خرید یک منبع تغذیه ۵۰۰ واتی (به جای ۱۲۰۰ وات) باشید که در حداکثر بار کاری ۸۰% توان خروجی ۴۰۰ وات را ارایه می‌کند.

در مدل‌هایی مثل Common Slot یا Flexible Slot شرکت اچ پی دستیابی به حداکثر عملکرد هنگامی اتفاق می‌افتد که منبع تغذیه با ۵۰% توان کار کند. بنابراین هنگام انتخاب یک منبع تغذیه باید به عملکرد آن دقت کنید و تخمینی در ارتباط با میزان توان مصرفی سرور انجام دهید که فشار مضاعفی به پاور وارد نشود یا پاوری خریداری نکنید که فراتر از نیازها باشد.

ـ پاور افزونه یا Redundant: پاور افزونه در محیط‌هایی استفاده می‌شود که حساس هستند و سرور در صورت وقوع خرابی، بازهم باید به کار خود ادامه دهد. عملکرد سرورهای مختلف در صورت وجود منابع تغذیه اضافی متفاوت است. برخی سرورها از منبع تغذیه اولیه تا ۱۰۰% توان استفاده می‌کنند تا اگر منبع تغذیه به‌طور کامل از کار افتاد منبع تعذیه دوم وارد مدار شود و از آن استفاده کنند. تنظیم این‌که سرور چگونه از دو منبع تغذیه استفاده کند، توسط سرپرست شبکه انجام می‌شود.

ـ محاسبه هزینه عملکرد سرور: برای محاسبه هزینه‌های مصرفی یک منبع تغذیه باید کیلو وات ساعت آن‌را محاسبه و در قیمت هر کیلو وات ساعت ضرب کنید. به‌طور مثال، اگر یک منبع تغذیه ۱۲۰۰ واتی داشته باشیم که در ۲۴ روز فعال است، فرمول محاسبه به شرح زیر است:

۲۴*۱۲۰۰= ۲۸.۸Kwh (28800 کیلووات ساعت)

با ضرب این عدد در قیمت هر کیلو وات ساعت می‌توان میزان هزینه مصرفی برای یک روز را محاسبه کرد.

سرورهای اچ پی بر مبنای نسل‌های مختلف از پاورهایی با ویژگی‌های مختلف استفاده می‌کند تا عملکرد بهبود پیدا کرده و مصرف انرژی کم شود. بنابراین در هنگام خرید پاور باید به نسل سرور دقت کنید. به‌طور مثال، پاور سرور مدل Common Slot برای نسل G9 مثل سری‌های DL500  و ML110  و ML30 ایده‌آل است یا پاور سرور مدل Flex Slot‌ برای نسل G9 پرولیانت سری ML350 و DL300 و آپولو مدل ۲۰۰۰ و ۴۰۰۰ و ۶۰۰۰، سینولوژی و BladeSystem مناسب است.

در بازار ایران قاعده کم و بیش یکسانی وجود دارد و پاور سرور hp به ترتیب زیر برای مدل‌های مختلف سرور اچ پی استفاده می‌شوند:

1. پاورهای سری G5 با توان ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ وات  برای سرورهای DL380 G5 یا HP DL580 G5
2. پاورهای با توان ۴۶۰ و ۷۵۰ و ۱۲۰۰ مدل platinum یا gold برای سرورهای پرولیانت نسل ششم و هفتم سری dl
3. پاور با توان ۱۵۰۰ وات برای نسل هشتم و سری dl
4. پاورهای ۵۰۰ و ۸۰۰ و ۱۴۰۰ وات و مدل Platinum  برای نسل g9 سری dl
5. پاورهای مبتنی بر فناوری Low Halogen با توان ۵۰۰، ۸۰۰
6. پاور ۱۶۰۰ وات و مدل Titanium برای نسل g10

منبع :راهنمای خرید پاور سرور HP

انواع سوئیچ سیسکو 2960 و تفاوت آنها

سوئیچ سیسکو سری 2960 یکی از پرفروش ترین سوئیچ های شبکه ساخته شده توسط کمپانی سیسکو است که یک سوئیچ لایه دو بوده که براساس مک آدرس کار می‌کند. با ما همراه باشید تا بیشتر در رابطه با انواع سوئیچ سیسکو 2960، نحوه نامگذاری و تفاوت آنها بدانیم.

سوئیچ شبکه چیست؟

مهم ترین اساس در شبکه های کامپیوتری تشکیل سیستم شبکه ای یکپارچه و منسجم می باشد، که توانایی انتقال هر نوع داده و اطلاعات در شبکه را داشته باشد. برای تشکیل شبکه و اتصال چندین دستگاه به یکدیگر نیازمند به ایجاد راه ارتباطی می باشد که این راه های ارتباطی یا پل های ارتباطی را سوئیچ شبکه ایجاد می کند.

سوئیچ شبکه قادر به انتقال سریع و کارآمد اطلاعات و داده ها از نقاطی به نقطه ی دیگر بوده و در طی چندین سال گذشته این ارتباطات پیشرفت های چشم گیری را از لحاظ سرعت و امنیت به همراه داشته است. همین امر باعث شده تا سوئیچ ها با قابلیت های گسترده و مدل های متفاوت تولید و به بازار تجهیزات شبکه عرضه شده اند.

سوئیچ شبکه دستگاهی است که نودها و دیوایس‌های تحت شبکه را از طریق پروسه‌ای به نام packet switching بهم متصل می‌کند. اساس کار سوئیچ بر اساس Mac Address سیستم‌های تحت شبکه است در حقیقت سوئیچ می‌داند که کدام پورت سوئیچ به کدام آدرس مک تعلق دارد و بر این اساس جدولی بنام MAC Address Table ایجاد کرده و براساس آن تصمیم‌گیری می‌کند.

سوئیچ شبکه سیسکو سری 2960:

سوئیچ سیسکو سری 2960 جزء محبوب ترین سوئیچ هایی است که توسط شرکت سیسکو، یکی از موفق ترین کمپانی هایی که در زمینه تولید تجهیزات شبکه مشغول به فعالیت است تولید شده است. سوئیچ های سری 2960 در لایه دوم یا سوم شبکه قابل استفاده هستند و به همین دلیل به نام سوییچ‌های لایه ۲ و ۳ شناخته می‌شوند.

این سوئیچ ها به اترنت، الگوریتم‌های هوشمند مسیریابی، پیکربندی ثابت، Half/Full Duplex Auto-Negotiation، پشتیبانی از فناوری poe، پورت‌های آپ‌لینک، پشتیبانی از فیبر نوری در برخی مدل ها مجهز می باشند. همچنین این سوئیچ ها در انواع مختلفی هستند که می توانند نیاز کلیه مشاغل از کوچک تا متوسط را برآروده سازند.  

از جمله مزایای استفاده از انواع سوئیچ سیسکو 2960 می توان به: 

1. ارایه مکانیزم امنیتی یکپارچه و کنترل دسترسی شبکه – Network Access Control
2. کیفیت خدمات پیشرفته (QoS)
3. گسترش‌پذیری ساده در لبه شبکه
4. قابلیت نصب آن‌ها درون رک
5. پشتیبانی از فناوری‌هایی مثل VLAN و VTP و STP
6. پشتیبانی از قابلیت PoE – البته در برخی مدل ها موجود است.
7. ارائه پورت‌های گیگابیتی و بهره‌مندی از LAN Base یا Lan Lite 

مزایای استفاده از انواع سوئیچ سیسکو 2960:

1. انواع سوئیچ سیسکو 2960 دارای 8 تا ۴۸ پورت گیگابیت اترنت
2. برای اتصال از طریق پورت UPLINK می‌توان از دو ماژول +SFP که سرعت ۱۰G دارد استفاده کرد و یا چهار پورت گیگابیت SFP. 
3. پشتیبانی از یک سری از قابلت‌های لایه ۳ مانند استاتیک روت که می‌توان تا ۱۶ خط static route در آن نوشت.
4. قابلیت stack نمودن سوئیچ‌ها تا ۸ عدد و ایجاد پهنای باندی معادل ۸۰ گیگابیت در سوئیچ های سری 2960S و 2960X
5. پشتیبانی از POE بوسیله استاندارهای ۸۰۲.۳at و ۸۰۲.۳af 
6. پشتیبانی از Policy-Based Routing یا PBR
7. پشتیبانی از MAC-based VLAN assignment که در این تکنولوژی از آدرس mac کاربر برای اختصاص vlan به او بهره می‌بریم.
8. پشتیبانی از  استاندارد ۸۰۲.۱x که در آن کنترل دسترسی به شبکه دقیق‌تر شده و امنیت شبکه را بالاتر می‌برد.
9. پشتیبانی از قابلیت port security و arp inspection در افزایش امنیت شبکه در لایه ۲
10. جلوگیری از جعل و سواستفاده از آدرس ip با ip source guard
11. پشتیبانی از private vlan برای اینکه در داخل vlan بتوانیم یک لایه امنیت اضافه ایجاد کنیم و در ارتباطات بین سرورها یک سری محدودیت‌های اضافه اعمال کنیم.
12. پشتیانی از acl برای فیلترینگ ترافیک بر اساس پورت و آدرس ip مبدا و مقصد
13. پشتیبانی از Port-based ACL تا بتوانیم به ازای تک تک پورت‌های سوئیچ acl یا access list بنویسیم.
14. پشتیبانی از پروتکل SNMPv3 که نسبت به قبل امنیت آن افزایش یافته است.
15. پشتیبانی از قابلیت BPDU Guard که یک مکانیزم امنیتی برای پروتکل Spanning Tree Protocol است.
16.   پروتکل LACP یا EtherChannel باعث می‌شود بتوانیم برای اتصال دو سوئیچ به هم از چندین لینک استفاده کنیم و ظرفیت پهنای باند ارتباطی افزایش یاید.
17. پشتیبانی از پروتکل DTP یا Dynamic Trunk Protocol باعث می‌شود اتصال  Trunk بین دو سوئیچ سیسکو به آسانی انجام پذیرد.
18. UDLD یا Unidirectional link detection  قابلیتی ست که در لایه دو شبکه یا data link کار کرده و تکمیل کننده پروتکل STP است. به وسیله UDLD که بیشتر روی ارتباطات فیبرنوری فعال می‌شود و در مواقعی که قطعی موقت در ارسال و دریافت BPDU یا جابجاشدن rx و tx پورت فیبر اتفاق بیفتد وارد بازی می‌شود.
19. پشتیبانی از IGMP یا Internet Group Management Protocol یا همان موضع multicast است که روی سوئیچ فعال می‌شود و عضویت در گروه‌های multicast را مدیریت می‌کند.
20. وجود قابلیت VTP یا VLAN Trunking Protocol برای مدیریت اطلاعات VLAN روی سوئیچ های سیسکو کاربرد داشته و اختصاصی cisco است.

معرفی انواع سوئیچ سیسکو 2960:

ملاک نامگذاری سوئیچ های سیسکو تکنولوژی‌ها و قابلیت‌هایی است که هر یک از آنها دارند. پس می توان برخی از ویژگی‌های سوئیچ را از نام آن فهمید. برای مثال پارت نامبر سوئیچ سیسکو WS-C2960X-24TS-L را در نظر بگیرید.

ابتدا مواردی رو بررسی می کنیم که در همه سوئیچ های 2960 یکسان هستند که شامل:

1ـ WS: این حروف که در ابتدای اکثر سوئیچ های سیسکو آمده است به معنای مدل سوئیچ بردی است که از رمزگذاری 40 بیتی پروتکل IPSEC پشتیبانی می کند.

2ـ C: در این قسمت همانطور که در تصویر بالا مشاهده می کنید علامت C گذاشته شده است که به معنی Chassis یا شاسی می باشد.

3ـ 2960: این قسمت که مدل دستگاه را نشان می دهد.

از قسمت 4 به بعد می تواند در انواع سوئیچ سیسکو 2960 متفاوت باشد:

4ـ در این قسمت سری دستگاه نمایش داده می شود که هر کدام نشان دهنده قابلیت خاصی هستند که می تواند یکی از گزینه های زیر باشد:

ـ خالی: ممکن است در این قسمت هیچ حرفی قرار داده نشود که مدل اولیه سوئیچ های سیسکو با پورت های 100 مگابیت Downlink و یک گیگابیت Uplink می باشد.

ـ PLUS: این سری هم دارای پورت های 100 مگابیتی می باشند اما ظرفیت رم و فلش در آنها افزایش یافته است.

ـ G: در این سری پورت های Downlink و Uplink به یک گیگابیت تغییر یافته است. البته لازم به ذکر است که در این سری ها ماژول های SFP نیز اضافه شدند. یعنی ما در این سری ها امکان استفاده از پورت های Combo ( امکان استفاده از پورت های اترنت و SFP در پورت های Uplink ) را داریم.

ـ S: این سری از سوئیچ ها علاوه بر پورت های یک گیگابیتی Downlink، دارای قابلیت Stack تا چهار دستگاه را نیز دارا می باشند.

ـ X: این سری نیز همانند سری S دارای پورت های یک گیگابیتی Downlink بوده اما از قابلیت Stack تا هشت دستگاه را پشتیبانی می کنند.

ـ XR: کلیه قابلیت های سری X را داشته، تنها تفاوت آن این است که می توان در این سری از سوئیچ ها پاور Redundant قرار داد.

ـ CX: این سری از سوئیچ ها، بیشتر برای سوئیچ های 8 پورت استفاده می شود و به صورت Compact قرار داده شده اند. به این معنی که حجم کوچکتری نسبت به سایر سوئیچ ها دارند.

5ـ در این قسمت تعداد پورت قرار داده می شود که به ترتیب می تواند 8، 12، 24 و 48 پورت باشد.

6ـ این قسمت نشان دهنده وضعیت پورت های Downlink می باشد، که ممکن است با T ( اترنت )، S ( اسلات های SFP )، L ( 8 پورتPOE)، P ( پورت های اترنت POE )، FP به معنی Full POE و LP به معنی  Low POE نمایش داده شود.

در سوئیچ های ۴۸ پورت سری ۲۹۶۰S توان POE می‌تواند زیاد یا کم باشد. سوئیچ ها با توان ۳۷۰  وات و ۷۴۰ وات عرضه می شود.

• توان ۳۷۰ وات : LIGHT POE
• توان ۷۴۰ وات : FULL POE

7ـ حرف بعدی نوع پورت های Uplink را نشان می دهد که می تواند یکی از حروف Q (پورت Uplink گیگابیت اترنت)، T (پورت Uplink گیگابیت اترنت) و  C (پورت Combo Uplink گیگابیت اترنت و SFP)، S (اسلات ماژول های SFP) و D (اسلات ماژول SFP و SFP+) باشد.

8ـ این قسمت نشان دهنده نوع لایسنس موجود بر روی دستگاه می باشد که می توانید LL یا S (نسخه IOS موجود بر روی دستگاه LANLite است)، L (نسخه IOS موجود بر روی دستگاه LANBase است) و I (نسخه IOS موجود بر روی دستگاه IPLite می باشد) را مشاهده نمایید.

قابلیت Stack در سوئیچ های سری 2960:

سوئیچ 2960S و 2960X مجهز به پورت گیگابیت بوده و Stackable هستند در نتیجه برای افزایش توانایی سوئیچ‌ها می‌توانیم دو تا هشت سوئیچ را از طریق پورت‌های خاصی بنام stack به هم وصل کنیم که در این صورت به پهنای باند ۸۰ گیگابیت برثانیه می‌رسیم.

در سری سوئیچ های جدید سیسکو، این تکنولوژی Flex Stack نام گرفته است. در این تکنولوژی پس از stack شدن از طریق کابل مخصوص و اعمال تنظیمات لازم، همه سوئیچ‌ها یک سوئیچ منطقی واحد به وجود می‌آورند که کار مدیریت همه سوئیچ‌ها و پورت سوئیچ‌ها به راحتی از طریق همین یک سوئیچ انجام می‌گیرد.

منبع : انواع سوئیچ سیسکو 2960 و تفاوت آنها

iops چیست؟ بررسی مفهوم iops در تبادل اطلاعات

برای درک بهتر از مشخصات هر وسیله ذخیره‌سازی بهتر است که حداقل سه ویژگی مختلف آن مد نظر گرفته شود. IOPS، زمان پاسخ‌دهی و حجم‌کاری. حال ما در این مقاله قصد داریم در رابطه با iops صحبت کنیم، پس با ما همراه باشید.

iops چیست؟

IOPS مخفف عبارات input output operation per second می باشد که یک واحد اندازه گیری حداکثر میزان خواندن و نوشتن بر روی تجهیزات ذخیره سازی اطلاعات است. در واقع به واحد استاندارد اندازه گیری برای بیشترین تعداد خواندن و نوشتن در فضاهای ذخیره سازی ( مانند هارد دیسک، SSD و درایو های SAN) گفته می شود. به طور کلی می توان گفت دستگاه یا هاردی که مقدار IOPS آن بیشتر باشد می تواند عملیات بیشتری را در یک ثانیه انجام دهد.

برای آنکه بهتر متوجه IOPS شوید مثالی می زنیم: برای مثال می‌توان IOPS را به سرعت در دقیقه یک موتور در ماشین تشبیه کرد. یک موتور قدرت گردش 10 هزار دور در دقیقه را دارد. انجام این مقدار گردش در حالی که موتور دنده در حالت خلاص قرار گرفته اهمیت خاصی ندارد. اما اگر موتوری بتواند اسب بخار و گشتاور خاصی را با استفاده از ده هزار دور در دقیقه به کار گیرد می‌توان به قدرت آن موتور اطمینان داشت.

در سال 1999 اکثر شرکت های تولید کننده سخت افزار شروع به سواستفاده از IOPS کرده که این عامل مشکلات زیادی را به وجود آورد. این شرکت ها شروع به اعلام اعداد غیر واقعی در رابطه با IOPS کردند. برای حل این مشکل شرکت اینتل بنچمارک IOmeter را برای اندازه‌گیری ویژگی‌های مختلف وسایل ذخیره‌سازی منتشر کرد. سازمان Storage Performance Council نیز توانست بنچمارکی به نام SPC-1 Benchmark Suite را منتشر کند که یکی از دقیق‌ترین بنچمارک‌های موجود است.

SPC-1 از تولیدکنندگان درخواست می‌کند تا تمام مشخصات مربوط به دستگاه‌های ذخیره‌سازی خود را اعلام کنند. استاندارد‌هایی که در محیط‌کاری استفاده می‌شوند. در این میان باید میزان IOPS و زمان پاسخ‌دهی به دقت مشخص شود تا از تقلب و ارائه اعداد غیرواقعی جلوگیری شود. در نتیجه تست و بنچمارک SPC-1 نتیجه‌ای واقع‌گرا از IOPS، زمان پاسخ‌دهی، پایداری داده و عملکرد در وسیله ذخیره‌سازی است.

همچنین این تست با توجه به دریافت قیمت‌ قطعات استفاده شده در ساخت وسیله ذخیره‌سازی انجام می‌شود و در نهایت ارزش خرید نسبت به هر IOPS نیز ارائه می‌شود. مقدار دقیق IOPS در هر سیستم بسته به تنظیمات مختلف می‌تواند بسیار متفاوت باشد. شاید مهم‌ترین نوع تست IOPS دسترسی به داده‌ها به صورت ترتیبی و یا تصادفی است. گرچه تست‌های دیگری نیز وجود دارند. از عوامل محیطی موثر روی نتیجه تست SPC-1 می‌توان به کانفیگ سیستم، سیستم عامل و … اشاره کرد.

بررسی IOPS، تاخیر (latency) و توان عملیاتی (throughput):

در این جا لازم است که به این نکته اشاره کنیم که iops به تنهایی نمی تواند معیار خوبی برای اندازه گیری عملکرد باشد. از این رو آی او پی اس همراه با یکی از دو معیار توان عملیاتی (throughput) و تاخیر (latency) می توانند برای اندازه گیری عملکرد، معیارهای مناسبی باشند.

Throughput (توان عملیاتی) تعداد واحدهای اطلاعاتی را که یک سیستم می تواند در یک دوره ی زمانی پردازش کند، اندازه گیری می نماید. همچنین تعداد عملیات I/O در ثانیه را شامل می شود اما معمولا به صورت بایت بر ثانیه محاسبه می شود. IOPS و throughput به تنهایی نمی توانند معیار مناسبی برای اندازه گیری عملکرد باشند.

Latency (تاخیر) فاصله زمانی بین ارسال یک درخواست و دریافت یک پاسخ است. در رابطه با IOPS تاخیر به مدت زمانی گفته می شود که یک درخواست I/O از طرف اپلیکیشن کامل می شود. همانطور که گفته شد مقیاس هایی همچون latency، IOPS و throughput به تنهایی تصویر کاملی ارائه نمی دهند اما در کنار هم، به سنجش عملکرد کمک می کنند.

بررسی IOPS و Latency و Storage Performance:

وقتی صحبت از ذخیره سازی می شود اغلب افراد به throughput فکر می کنند. اما throughput مانند حداکثر سرعت یک خودرو می ماند که ممکن است شما نتوانید از حداکثر سرعت یک خودرو استفاده نمایید. برخی ویژگی هایی مانند سرعت ماشین شما و نحوه کنترل خمیدگی ها و پیچ ها، اغلب از حداکثر سرعت آن مهم تر هستند. و این مثال برای عملکرد ذخیره سازی نیز صادق است.

همانطور که می دانید SSD ها اغلب بسیار سریعتر از هارد دیسک های معمولی هستند اما این در مورد توان عملیاتی یا throughput نمی توان این مسأله را عنوان کرد. همه چیز به عملیات ورودی/خروجی در ثانیه (IOPS) بر می گردد. اما IOPS کل داستان نیست. به بیان دقیق تر IOPS یک رقم بی معنی است مگر اینکه به میانگین latency و اندازه درخواست معین (چه مقدار داده با I/O پردازش می شود) مرتبط باشد. بیایید ابتدا روی IOPS و Latency تمرکز کنیم و بعداً در مورد اندازه درخواست صحبت کنیم.

پس اول تمرکزمون رو روی IOPS و latency می گذاریم.

latency بسیار مهم است، زیرا یک سیستم ذخیره‌سازی که می‌تواند 1000 IOPS با تاخیر متوسط 10 میلی‌ثانیه را مدیریت کند، ممکن است عملکرد برنامه بهتری نسبت به یک زیرسیستم که می‌تواند 5000 IOPS با تأخیر متوسط 50 میلی‌ثانیه را مدیریت کند، داشته باشد. به خصوص اگر برنامه شما به latency حساس باشد، مانند سرویس پایگاه داده.

درک این موضوع بسیار مهم است: IOPS و latency چگونه با یکدیگر ارتباط دارند. تصور کنید که در یک سوپر مارکت هستید. این یک سوپرمارکت ویژه است که در آن به مشتریان (I/Os) با صندوقدار (دیسک) با سرعت متوسط 10 میلی ثانیه خدمات ارائه می شود. اگر یک ثانیه را با 10 میلی ثانیه تقسیم کنید، متوجه می شویم که این صندوقدار می تواند 100 مشتری در ثانیه را اداره کند. اما فقط یکی در یک زمان و پشت سر هم.

واضح است که با اینکه صندوقدار می تواند در هر ثانیه 100 مشتری را اداره کند، اما نمی تواند همزمان از عهده آنها برآید! بنابراین هنگامی که مشتری به ثبت می رسد، و در مدت زمان رسیدگی به 10 میلی ثانیه، مشتری دوم می رسد، آن مشتری باید منتظر بماند. هنگامی که مشتری منتظر توسط صندوقدار رسیدگی می شود، رسیدگی به آن مشتری هنوز فقط 10 میلی ثانیه طول می کشد، اما زمان پردازش کلی شاید 15 میلی ثانیه یا در بدترین حالت (دو مشتری همزمان وارد می شوند) حتی 20 میلی ثانیه بود.

البته یک دیسک ممکن است ورودی/خروجی های با تاخیر متوسط 10 میلی ثانیه را مدیریت کند. تأخیر واقعی همانطور که توسط برنامه درک می شود ممکن است بیشتر باشد زیرا برخی از I/O ها باید در صف منتظر بمانند.

این مثال همچنین نشان می‌دهد که انتظار در صف، تأخیر یک I/O خاص را افزایش می‌دهد. بنابراین اگر صف خواندن ورودی/خروجی را افزایش دهید، متوجه خواهید شد که میانگین تأخیر افزایش خواهد یافت. صف های طولانی تر به معنای تأخیر بیشتر و همچنین IOPS بیشتر خواهد بود!!!

چطور ممکنه؟ چگونه یک هارد دیسک می تواند ناگهان IOP های تصادفی بیشتری را به قیمت latency انجام دهد؟ ترفند در این است که سیستم ذخیره سازی می تواند هوشمند باشد و به صف نگاه کند و سپس ورودی/خروجی ها را به گونه ای سفارش دهد که الگوی دسترسی واقعی به دیسک سریالی تر شود. بنابراین یک دیسک می تواند IOPS/s بیشتری را به قیمت افزایش متوسط latency ارائه دهد. بسته به تأخیر به دست آمده و الزامات عملکرد لایه کاربردی، این می تواند قابل قبول باشد یا خیر.

میانگین سرعت iops در HDD ها و SSD ها:

میزان iops هارد دیسک ها به زمان جستجو بستگی دارد ولی میزان iops در SSD ها عمدتا به کنترلر داخلی دستگاه بستگی دارد. لازم به ذکر است که عملکرد SSD در طول زمان تغییر می کند و در مراحل اولیه بیشتر است به طوری که حتی زمانی که به حالت پایدار می رسد همچنان از نظر آی او پی اس نسبت به هارد دیسک ها بهتر عمل می کند زیرا HDD ها اغلب درگیر مسائلی از قبیل تاخیر و زمان خواندن و نوشتن می باشند.

اعداد مربوط به آی او پی اس در هر دو وسایل ذخیره سازی SSD و HDD معمولا بیشترین سرعت را نمایش می دهد و تعداد آی او پی اس ترتیبی معمولا حداکثر پهنای باند پایدار را نشان می دهد که سیستم ذخیره سازی قادر به انجام آن می باشد. اغلب آی او پی اس ترتیبی به عنوان یک مگابایت بر ثانیه به شرح زیر گزارش می شود:

IOPS*TransferSizeInBytes = BytesPerSec

که اصولا نتیجه عملیات فوق به مگابایت بر ثانیه تبدیل می شود.

با افزایش تعداد IO ها، برخی از HDD ها در عملکرد بهبود می یابند. این معمولاً نتیجه منطق کنترلر پیشرفته تری درایو است که فرماندهی را مرتب می کند که مرتب سازی مجدد آن را معمولاً یا Tagged Command Queaching (TCQ) یا Native Command Queaching (NCQ) می نامند. اکثر درایوهای SATA  قادر به انجام این کار نیستند و یا اجرای آنها به حدی ضعیف است که هیچ فایده ای از عملکرد را نمی توان مشاهده کرد.

در حالی که HDD های سنتی تقریباً دارای همان  آی او پی اس برای عملیات خواندن و نوشتن هستند، اکثر SSD های مبتنی بر فلش NAND نوشتن آن بسیار کندتر از خواندن به دلیل عدم امکان بازنویسی مستقیم به طور مکتوب در مکان قبلی است که مجبور می شود روشی به نام garbage collection  را انجام دهد.

IOPS ∗ TransferSizeInBytes = BytesPerSec {\displaystyle {\text{IOPS}}*{\text{TransferSizeInBytes}}={\text{BytesPerSec}}}

IOPS در SATA و SAS:

این دو نوع از هارد ها در دنیای امروز بیشترین کاربرد را دارند. هر دو این هارد ها برای انجام عملیات خود در حال چرخاندن یک دیسک هستند. فقط یک نوع از هارد دیسک SATA در بازار موجود می باشد این در حالی است که از هارد دیسک SAS دو نوع در بازار موجود است. مبنای این دسته بندی مقدار IOPS آن هاست. در ادامه به این دسته بندی ها خواهیم پرداخت.

ـ SATA:

میانگین سرعت SATA 7.2K rpm است و می تواند حداکثر ۱۰۰ عملیات ورودی و خروجی را در ثانیه انجام دهد. این هارد با سرعت ۱۰K rpm می تواند حداکثر ۱۵۰ عملیات را در ثانیه انجام دهد.

ـ SAS:

این نوع از هارد دیسک با دو سرعت ۱۰k و ۱۵k در بازار موجود است. SAS 10k می تواند ۱۴۰ عملیات را در ثانیه انجام دهد و SAS 15k می تواند ۲۱۰ عملیات را در ثانیه انجام دهد. SAS سریعتر از SATA است و در معاملات بانکی و تجارت الکترونیکی استفاده می شود.

ـ SSD:

در این نوع از هارد ها مقدار IOPS بسته به نیاز سرعت خواندن و نوشتن بسیار زیاد است. مقدار IOPS در هارد های SSD بین ۴۶۰۰ تا ۷۵۰۰ است ولی این مقدار نیز قابل افزایش است. امروزه یک هارد SSD مدرن می تواند ۱۰۰۰۰۰ عملیات را در یک ثانیه انجام دهد.

اهمیت iops: 

جالب است بدانید که میزان اهمیت IOPS به عنوان یک مقیاس اندازه گیری همچنان سوال برانگیز است. با توجه به میزان لود بار اعداد مربوط به واحد بیشترین تعداد خواندن و نوشتن بسیار متفاوت است در نتیجه نمی توان IPOS را به تنهایی پارامتر موثری برای تصمیم گیری در نظر گرفت.

از آنجایی که اعداد بیشترین تعداد خواندن و نوشتن تحت تاثیر اندازه بلوک داده ها و حجم کار است، بعید است که فروشندگان در هنگام اندازه گیری آن از متغیرهای استاندارد استفاده کنند. حتی در صورت استفاده از سیستم استانداری با در نظر گرفتن اندازه بلوک و عملیات خواندن و نوشتن، عدد به دست آمده معنایی به جز میزان کارایی در یک حجم کار مشخص ندارد. 

منبع : iops چیست

کانفیگ سرور HP

در این مقاله قصد داریم به کانفیگ سرور HP بپردازیم و مهمترین ابزار ها در زمینه ی کانفیگ سرور را بررسی کنیم. پس در ادامه مقاله همراه ما باشید:

راه اندازی اولیه سرور HP:پس از خرید سرور HP و آنباکس آن تجهیزات مورد نیاز بر روی آن را نصب می کنیم. این تجهیزات جانبی سرور شامل، CPU سرور، رم سرور ، هارد سرور، پاور سرور، کارت شبکه، رید کنترلر و در صورت لزوم پاور خواهد بود.

مراحل کانفیگ سرور HP:

پس از آنباکس و نصب تجهیزات بر روی سرور حال کابل برق را متصل کرده و سرور را روشن می کنیم. در اولین مرحله پس از روشن کردن سرور با چنین صفحه ای مواجه می شوید. این صفحه بوت شدن اولیه سرور را نشان می دهد.

پس از بوت شدن کامل، 4 تا گزینه در اختیار ما قرار می گیرد. با زدن کلید F9 وارد UEFI System Utilities سیستم می شوید، که جایگزین BIOS های قدیمی است. در این قسمت می توانید تنظیمات کلی سرور را انجام دهید. به عنوان مثال کانفیگ و پیکربندی سرور، انجام رید بندی، تنظیمات ILO، تنظیمات زبان و ریست کردن سرور. به طور کلی تنظیمات اصلی سرور در این مرحله انجام می شود.

با زدن کلید F10 وارد Intelligent Provisioning می شویم. Intelligent Provisioning، یک ابزار پشتیبانی هوشمند در سرورهای HP است که امکان استفاده ساده و سریع بسیاری از تنظیمات سرور را برای کاربر فراهم می کند و از سرور های نسل G8 به بعد قابل استفاده است.

در واقع این قسمت یکی از مهمترین بخش های سیستم است. که در آن می توان نصب سیستم عامل بر روی سرور HP را انجام داد. ابزار هایی مانند Insight Diagnostics برای تست قطعات سرور، Firmware Update برای اپدیت فریمور، SSA برای تنظیمات هارد ها و رید بندی، ILO Configuration برای تنظیم و پیکربندی ILO وهمچنین امکانات دیگر می توان بهره برد.

با زدن کلید F11 وارد Boot Menu می شویم. در این قسمت می توانیم نوع بوت و اینکه سیستم با چه دیوایسی بوت شود را مشخص کنیم. به عنوان مثال اگر USB به سرور متصل کردیم، در این قسمت می توانیم سرور را از روی USB بوت کنیم. در صورت استفاده از کلید F12 می توانیم سرور را از روی شبکه بوت کنیم.

در سمت راست تصویر مربع هایی را مشاهده می کنید که بعضی از آن ها تیک خورده است. تیک ها نشان دهنده ی قابلیت های موجود برروی سرور است. در سمت چپ نیز اگر کابل شبکه به پورت  ILO سرور متصل باشد. IP ILO  را میبینیم.

کانفیگ سرور با استفاده از Intelligent Provisioning:

برای پیکربندی اولیه سرور کلید F10 را زده و وارد محیط Intelligent Provisioning می شویم. در این مرحله دو گزینه داریم. Configure and install برای نصب OS (سیستم عامل) وکانفیگ سخت افزاری مورد استفاده قرار می گیرد و perform maintenance برای نگهداری و محفاظت از دستگاه و مدیریت سرور استفاده می شود.

بررسی Configure and install:

نصب OS از طریق Configure and install:

ـ Step 1: تنظیمات سخت افزاری

1ـ در صفحه ی اول پیکربندی، تنظیمات کلی را برای کنترل مصرف برق، به ‌روزرسانی‌های نرم‌افزار و array configuration وارد کنید. اگر دیسک یا ISO یا USB در این مرحله شناسایی نشود، خطایی ظاهر می‌شود. برای حل مشکل، آن را مجدد وصل کنید و مطمئن شوید که فایل مناسب را انتخاب کردید. اگر Intelligent Provisioning تنظیمات موجود روی سرور را شناسایی کند، آن را در قسمت System Profiles نشان می دهد. اگر Intelligent Provisioning تنظیماتی را تشخیص دهد که با یکی از نمایه ها مطابقت ندارند، No Change در آن قسمت نمایش داده می شود.

برای تغییر تنظیمات می توان از گزینه های زیر استفاده کرد:

No Change-

Balanced Power and Performance-

Minimum Power Usage-

Maximum Performance-

2ـ در قسمت System Software Update انتخاب کنید که آیا قبل از نصب سیستم عامل به روز رسانی نرم افزار انجام شود یا خیر.

3ـ مشخصات array configuration را برای زیرسیستم ذخیره سازی سرور وارد کنید.

گزینه ها عبارتند از:

• Keep Current Setting: اگر از قبل ریدبندی را انجام دادید از این گزینه استفاده کنید. این گزینه از تنظیمات موجود برای حفظ array های ساخته شده قبلی استفاده می کند. این گزینه تنها زمانی نمایش داده می شود که درایوهای منطقی(Array) معتبر روی سرور وجود داشته باشند.
• Recommended Settings: HPE SSA درایوهای موجود را بررسی می کند و array مناسبی برای آن درایوها ایجاد می کند. به عنوان مثال، اگر دو درایو متصل شوند، تنظیمات پیش‌فرض روی RAID 1 است. Hewlett Packard Enterprise توصیه می‌کند که این گزینه را هنگام تهیه اولیه سرور انتخاب کنید.
• با انتخاب این گزینه، همه دیسک‌ها ریست می شوند. پس اگر به تازگی سیستم را خریداری کرده اید از این گزینه استفاده کنید در غیر این صورت تمامی داده های شما از دست می رود.
• Customize: با انتخاب این گزینه ی وارد HPE SSA می شوید و عملیات ریدبندی را انجام می دهید.

4ـ اگر بیش از یک ریدکنترلر در دسترس باشد،این گزینه برای شما نمایش داده می شود. از منوی کشویی، Target Controller را انتخاب کنید.

5ـ در صورت کشف، اطلاعات Fibre Channel و iSCSI در پایین صفحه نمایش داده می شود. تنظیمات پیکربندی Fiber Channel و iSCSI را تأیید کنید. سپس next کنید.

ـ Step 2: انتخاب سیستم عامل

Microsoft Windows-

VMware ESXi/vSphere Custom Image-

SUSE Linux Enterprise Server-

Red Hat Enterprise Linux-

در این مرحله پس از انتخاب سیستم عامل مورد نظر به سراغ روش نصب بروید. روش های نصب عبارتند از:

• Recommended: این فرآیند نصب سریع از پیش فرض های تعریف شده توسط شرکت Hewlett Packard برای پیکربندی نرم افزار سرور و سیستم عامل، ذخیره سازی پارتیشن، و نصب سیستم عامل با درایورها استفاده می کند. همچنین اگر به شبکه متصل باشید، به‌روزرسانی نرم‌افزار و فریمور را انجام می‌دهد.

اگر از این روش نصب توصیه شده برای نصب ویندوز استفاده کنید، AMS و درایور 3/4 و iLO 3/4 به طور خودکار نصب می شوند. درایور iLO 3/4 برای سرورهای SUSE Linux Enterprise 11 و 12 و Red Hat Enterprise 6 و 7 استاندارد است.

• Customized: این گزینه امکان شخصی سازی تنظیمات از قبیل پارتیشن بندی هارد ها، فریمور دستگاه و نرم افزار ها را فراهم می کند.
• Manual: سیستم عامل را از CD/DVD بدون جستجو در وب نصب می کند. پس از انتخاب این گزینه، CD/DVD ارائه شده را وارد کنید تا سرور بتواند از CD/DVD سیستم عامل ریبوت شود.
• Virtual Install Disk (VID) به طور پیش فرض غیرفعال است. اگر VID را فعال کنید، یک mass-storage USB با نام VID در طول فرآیند نصب سیستم عامل ظاهر می شود. VID شامل مجموعه محدودی از درایورهای ذخیره سازی و شبکه است، بنابراین هر آداپتور SAS/iSCSI/FCoE مورد نیاز را می توان در صورتی که دیسک سیستم عامل درایورهای مناسب را نداشته باشد، بارگیری کرد. از آنجایی که VID و CD/DVD سفارشی ممکن است شامل همه درایورهای مورد نیاز نباشند، ممکن است لازم باشد یک CD/DVD درایور ایجاد کنید تا مطمئن شوید که همه درایورهای مورد نیاز نصب شده اند و سیستم عامل می تواند با موفقیت نصب شود.

انواع مدیا عبارتند از:

• Physical DVD or iLO virtual media (default): یک DVD/CD-ROM سیستم عامل قابل بوت یا  virtual media از طریق iLO.
• FTP سرور: FTP که حاوی فایل های نصب سیستم عامل است.گزینه رسانه FTP فقط برای لینوکس VMware و Red Hat Enterprise پشتیبانی می شود.
• USB Key: درایو فلش USB که حاوی فایل های نصب سیستم عامل است. فقط درایوهای USB با فرمت FAT پشتیبانی می شوند. سپس next کنید.

ـ Step 3: وارد کردن اطلاعات سیستم عامل

در این مرحله اطلاعات سیستم عامل لازم مشخص می شود. بسته به سیستم‌عاملی که نصب می‌کنید، ممکن است از شما خواسته شود اطلاعات زیر را وارد یا تأیید کنید:

1ـ خانواده و نسخه سیستم عامل را انتخاب کنید. به عنوان مثال هنگام نصب Microsoft Hyper-V Server 2012، باید خانواده سیستم عامل ویندوز 2012 و سیستم عامل Hyper-V را انتخاب کنید وهنگام نصب Microsoft Hyper-V Server 2012 R2، باید Windows 2012 R2 را به عنوان خانواده سیستم عامل و سیستم عامل Hyper-V را انتخاب کنید.

2ـ سیستم عامل و زبان و زبان صفحه کلید را انتخاب کنید. همچنین تنظیمات دیگری از قبیل نام دستگاه و کلمه عبور و نام سازمان را وارد کنید . سپس next کنید تا به مرحله ی پایانی بروید.

ـ Step 4: تنظیمات خود را بررسی کنید

با ادامه این صفحه، درایوها بازنشانی می شوند و سیستم عامل انتخاب شده نصب می شود. هر گونه اطلاعات موجود در سرور پاک می شود. این روی راه اندازی برای اولین بار تأثیر نمی گذارد، زیرا هیچ داده ای در سرور وجود ندارد. اطلاعات روی صفحه را بررسی کرده و صحت آن را تایید کنید. برای شروع فرآیند نصب و پیکربندی خودکار، روی Continue کلیک کنید. بسته به تنظیمات استقرار، صفحه های مختلفی نمایش داده می شود که اطلاعات نصب را ارائه می دهد.

بررسی perform maintenance: 

همانطور که پیش تر هم اشاره کردیم perform maintenance برای نگهداری و محفاظت از دستگاه و مدیریت سرور استفاده می شود. همانطور که در تصویر میبینیم گزینه های مختلفی در این قسمت وجود دارد که از مهمترین آن ها می توان به hpe smart storage administrator(SSA)، Insight Diagnostic، ILO Configuration، Active Health اشاره کرد.

• hpe smart storage administrator (SSA) برای کانفیگ و ریدبندی هارد است که ویدئوی آن را می توانید در داخل سایت مشاهده کنید.
• Active Health System تغییرات سخت افزار سرور و پیکربندی سیستم را نظارت و ثبت می کند. به تشخیص مشکلات و ارائه راه حل سریع در صورت بروز خرابی سرور کمک می کند.
• Insight Diagnostic برای گزارش گیری و تست سخت افزار ها استفاده می شود. Insight Diagnostics یک ابزار مدیریت فعال سرور است که در دو نسخه آفلاین و آنلاین موجود است و قابلیت‌های عیب‌یابی را برای کمک به IT که نصب‌های سرور را تأیید می‌کنند، مشکلات را عیب‌یابی می‌کنند ارائه می‌کند.
• Configuration ILO هم برای تنظیم و پیکربندی ILO مورد استفاده قرار می گیرد.

منبع : کانفیگ سرور HP