هنگام خرید سوئیچ شبکه پورت های آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است مانند سوئیچ WS_2960S-24TS-L که دارای 24 پورت 10/100/1000Mbps و 4 پورت SFP می باشد. اگر شما از سوئیچ های مدیریتی در شبکه خود استفاده می کنید، حتماً در رابطه با پورت Uplink اطلاعاتی دارید. پس حتماً می توانید به سوالات زیر پاسخ دهید:

ـ چقدر در رابطه با این پورت ها می دانید؟

ـ تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی در چیست؟

ـ آیا می توان از پورت Uplink به عنوان پورت معمولی استفاده کرد و یا برعکس؟

ما در این مقاله می خواهیم به کلیه این سوالات پاسخ دهیم، پس با ما همراه باشید.

پورت Uplink و پورت معمولی در سوئیچ های اترنت:

شاید بهتر است برای درک بهتر تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی ابتدا در رابطه با انواع پورت توضیحاتی را ارائه نماییم. به طور کلی پورت های سوئیچ شبکه به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: پورت uplink و پورت downlink.

پورت Uplink روی سوئیچ هایی با سرعت بالاتر که برای اتصال دستگاه یا شبکه محلی کوچکتر به شبکه بزرگتر یا اتصال به سایر دستگاه های با سرعت بالاتر در توپولوژی شبکه استفاده می شوند. در حالی که پورت های downlink یا همان عادی فقط مجموعه ای از پورت ها هستند که عمدتاً برای انتقال داده های منظم استفاده می شوند.

کابل های RJ45 در پورت های معمولی استفاده می شود و پورت SFP، پورت +SFP، پورت SFP28 ، پورت +QSFP و پورت QSFP28 برای فیبر نوری و یا اتصال به شبکه های که از سرعت و فاصله زیاد پشتیبانی می کنند، استفاده می شوند.

جهت آشنایی بیشتر با انواع پورت در سوئیچ های شبکه حتما مقاله زیر را مطالعه نمایید:

تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی (Downlink) چیست؟

تفاوت میان پورت Uplink و پورت معمولی به این صورت است که پورت های uplink از نظر ظاهری شبیه پورت های عادی در سوئیچ هستند و به کمک ارتباط از یک پورت uplink به یک پورت عادی سوئیچ دیگر می توانید سایز شبکه خود را گسترش دهید. اما در واقع تفاوت زیادی بین آنها وجود دارد.

ـ پورت Uplink در مقابل پورت عادی:

• برای اجتماع Uplink:

در سوئیچ فیبر، پورت های اتصال دهنده پهنای باند بیشتری نسبت به پورت های عادی دارند زیرا ترافیک بین لایه های مختلف را جمع می کنند. پورت uplink برای اتصال دستگاه یا شبکه محلی کوچکتر به شبکه بزرگتر یا اتصال به دستگاه “بالاتر” در توپولوژی استفاده می شود.

• برای استک:

پورت uplink می تواند پورت stack باشد. این یکی از دو روش دستیابی به استکینگ، بدون استفاده از درگاه اختصاصی می باشد. پورت Uplink جهت ایجاد Stack سوئیچ ها با انعطاف پذیری بیشتر و هزینه کمتر استفاده می شود. به راحتی پورت های اتصال دهنده را روی هر سوئیچ استک با DAC / AOC یا گیرنده های نوری و کابل های فیبر متصل کنید. علاوه بر این، استفاده از پورت های فیبر برای سوئیچ استک می تواند قابلیت استکینگ از راه دور را در محیط های مختلف تحقق بخشد.

ـ پورت Uplink مس و پورت معمولی

• برای کابل کشی آسان تر:

همانطور که می دانید هنگام اتصال دو پورت اترنت عادی بر روی سوئیچ ها، معمولاً یک کابل متقاطع استفاده می شود تا پین های انتقال در یک انتهای کابل شبکه بتوانند به پین های دریافت کننده در انتهای دیگر متصل شوند. یک پورت uplink پین های انتقال و دریافت را متقاطع نمی کند، بنابراین شما را از کابل Cross-over بی نیاز می کند. این بدان معنی است که هنگام اتصال دو سوئیچ با اتصال یک پورت uplink و یک پورت عادی ، یک کابل مستقیم نیاز است.

• برای صرفه جویی در پورت:

پورت uplink روی یک سوئیچ برای گسترش شبکه استفاده می شود. پورت اتصال یک سوئیچ را به عنوان مثال به پورت استاندارد یک سوئیچ دیگر وصل کنید، بوسیله آن می توان پورتهای مس معمولی را ذخیره کرد تا برای نقاط انتهایی بیشتری متصل شوند. بنابراین سوئیچ ها می توانند از پورت های uplink برای اتصال به سایر سوئیچ ها استفاده کنند تا حداکثر تعداد دستگاه های سیمی متصل به شبکه را افزایش دهند.

آیا می توان از پورت Uplink به عنوان پورت عادی استفاده کرد؟

با افزایش تقاضا برای پهنای باند، این موضوع بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. یعنی آیا می توانم از پورت های uplink روی یک سوئیچ به عنوان پورت های معمولی استفاده کنم؟ برای پاسخ به این سوال ابتدا باید در مورد درگاه مشترک و درگاه دو منظوره بیاموزیم.

 

پورت مشترک (Shared Port) و پورت دو منظوره (Dual-Purposed Port):

برخی از تجهیزات شبکه قدیمی به طور خاص یک پورت معمولی را در کنار پورت uplink پیکربندی کرده و این دو را به صورت جفت بهم متصل می کنند. منطق سخت افزاری سنتی این محصولات از اتصال به پورت uplink یا پورت به طور مشترک پشتیبانی می کند، اما نه هر دو.

اتصال دستگاه ها به هر دو پورت دستگاه پورت مشترک عملکرد صحیح واحد را متوقف می کند. امروزه ، بسیاری از تجهیزات شبکه یک پورت دو منظوره ارائه می دهند که بسته به نوع دستگاه متصل به آن می تواند به عنوان اتصال دهنده یا پورت معمولی عمل کند.

 اتصال دو منظوره ترکیبی یا همان پورت combo از یک پورت مس 10/100/1000 و یک پورت اترنت گیگابیتی مبتنی بر SFP تشکیل شده است. همزمان می توان از یکی از این دو پورت استفاده کرد. این انعطاف پذیری اضافه شده به uplink امکان استفاده از uplink با چگالی بالا را فراهم می کند. لینک های دو منظوره همچنین یک صندوق عقب کامل دوبلکس و با سرعت گیگابیت را برای استک ارائه می دهند. در یک کلام، ما می توانیم از پورت uplink به عنوان یک پورت عادی بر اساس خواسته های خاص استفاده کنیم.

نکاتی برای استفاده از پورت Uplink به عنوان پورت معمولی:

اگر بخواهید از پورت Uplink به جای پورت معمولی استفاده کنید به یک سری نکات باید توجه نمایید. حتماً جهت اتصال دو سوئیچ که در فاصطه دور از یکدیگر قرار گرفتند از پورت های SFP و +SFP و فیبر نوری استفاده نمایید. اما اگر می خواهید دو سوئیچ که در فاصله کمی از یکدیگر قرار گرفته اند را به هم متصل نمایید می توانید از پورت Uplink و کابل های RJ45 استفاده نمایید.

منبع :

آیا می توان از پورت Uplink به جای پورت معمولی استفاده کرد

تفاوت کابل های DSL ،Ethernet و فیبر نوری:

امروزه اینترنت نقش اساسی را در زندگی کلیه افراد ایفا می کند. ارائه دهندگان اینترنت با ارائه خدمات مختلف اینترنتی، همچنان در حال به روز رسانی زیر ساخت های خود هستند. قبل از استقرار اینترنت، باید تعیین کنید که چه نوع اتصالی به اینترنت با نیازهای شما مطابقت دارد. در این مقاله، تمرکز ما بر روی تفاوت میان کابل های DSL ،Ethernet و فیبر نوری می باشد.

DSL چیست؟

DSL مخفف Digital Subscriber Line بوده و یکی از قدیمی ترین فناوری های اینترنتی است که توسط منازل و یا مشاغل برای ارسال و دریافت داده از طریق خطوط تلفن مورد استفاده قرار می گیرد. به نظر می رسد DSL شباهت زیادی به Dial up دارد زیرا هر دو از خط تلفن شما برای انتقال داده و اتصال  به اینترنت استفاده می کنند. با این حال، DSL از اینترنت Dial up یک گام بالاتر است.

با استفاده از DSL می توانید به طور همزمان از خطوط تلفن برای شماره گیری و همچنین مصرف اینترنت استفاده نمایید. اما هنگام استفاده از Dial up تنها می توانید یکی از آن ها را انجام دهید.

در اینجا دو نوع DSL وجود دارد:

Symmetric Digital Subscriber Line (SDSL)ـ

 Asymmetric Digital Subscriber Line (ADSL)ـ

 در SDSL سرعت Download و Upload برابر و در ADSL سرعت Download از سرعت Upoad بالاتر است.

کابل Ethernet چیست؟

کابل های Ethernet متدوال ترین نوع کابل شبکه می باشد. این کابل ها دستگاه های شبکه مانند کامپیوترها، روترها و سوئیچ های شبکه را به یک شبکه محلی متصل می کند. انواع کابل اترنتی که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند، Cat5 ، Cat5e ، Cat6 ، Cat7 و دسته جدید Cat8 است.

مدل های بالاتر سرعت انتقال را بهتر و همچنین میزان نویز را کاهش می دهد. از میان این کابل های اترنت، کابل های Cat6 همچنان در مصارف خانگی و کابل های Cat7 و Cat8 نیز برای کاربری تجاری که به سرعت بالاتر و پهنای باند بیشتری نیاز دارند، مورد استفاده قرار می گیرند.

کابل فیبر نوری چیست؟

استفاده از کابل های فیبر نوری تقریباً روش جدیدی است که خانه و محل کار را به اینترنت متصل می نماید. وقتی اسمی از خرید کابل فیبر نوری به میان می آید، اولین چیزی که به ذهن هر کسی خطور می کند سرعت بالای انتقال می باشد. در واقع ، کابلهای فیبر نوری که برای اینترنت استفاده می شود دارای سرعت بالایی به خصوص در مسافت های طولانی هستند.

کابل فیبر نوری چگونه کار می کند؟ جنس کابل های فیبر نوری کابل از الیاف شیشه یا پلاستیک است که در داخل یک پوشش عایق بندی شده قرار دارد. با استفاده از این روش، رشته های الیاف می توانند داده ها را از طریق نور درون کابل انتقال دهند.

کابل های فیبر نوری دو نوع اصلی دارند: فیبر تک حالت (SMF) و فیبر چند حالته (MMF).

تفاوت میان کابل های DSL ،Ethernet و فیبر نوری:

برای انتخاب درست نوع کابل مورد نیاز ابتدا لازم است تفاوت میان کابل های DSL ،Ethernet و فیبر نوری را به درستی درک نمایید.

1ـ ساختار:

کابل های DSL و Ethernet تا حد زیادی با یکدیگر مشابه هستند. تفاوت میان این دو از لحاظ ساختاری عبارت است از آنکه DSL ها از سوکت استاندارد تلفن استفاده می کند در حالی که کابلهای اترنت معمولی دارای دو جفت سیم مسی پیچ خورده می باشد همانطور در تصویر زیر نشان داده شده است. اما ساختار کابل های فیبر نوری به شدت متفاوت است و آنها داده ها را از طریق نور انتقال می دهند.

2ـ سرعت :

سرعت یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده نوع کابل و تفاوت میان کابل های DSL ،Ethernet و فیبر نوری می باشد. از قدیم تا به حال کابل های DSL سرعت کمی دارند و اندازه گیری دقیق سرعت آنها کمی دشوار است اما به طور کلی سرعت آنها را کمتر از 1 مگابیت بر ثانیه اعلام کرده اند.

سرعت کابل های اترنت به 10 مگابیت در ثانیه محدود شده است. برای استفاده در منزل، به طور کلی، سرعت دانلود کابل اترنت معمولاً از 10 مگابیت بر ثانیه تا 500 مگابیت بر ثانیه شروع می شود و سرعت آپلود از 5 مگابیت بر ثانیه تا 50 مگابیت بر ثانیه می باشد.

سرعت کابل فیبر نوری در بین این سه فناوری دسترسی به اینترنت، سریع ترین است. سرعت دانلود و آپلود در یک کابل فیبر نوری می تواند از 250 مگابیت بر ثانیه تا 1000 مگابیت بر ثانیه باشد و اصلا تحت تأثر فاصله قرار نگیرد. کابل های فیبر نوری معمولاً دارای رشته های زیادی هستند و ثابت شده است که یک رشته از کابل های فیبر نوری می توانند داده ها را تا سرعت 100 ترابیت بر ثانیه منتقل کنند، که همین عامل سرعت برتر کابل های فیبر نوری را نشان می دهد.

3ـ امنیت:

DSL یک خط اختصاصی به مشتریان ارائه می دهد، بنابراین احتمال ایجاد مشکلات امنیتی اینترنتی کمتر است. اطلاعات بدون عبور سایر مودم ها ، بین مبدأ و مقصد منتقل می شود. کابلهای اترنت با استفاده از سیگنالهای الکتریکی در برابر تداخل الکترومغناطیسی آسیب پذیر بوده و توسط هکرها رهگیری می شوند.

اما کابل های فیبر نوری در معرض EMI و RFI نیست و انجام هر گونه رهگیری توسط هرکرها را کم می کند، بنابراین هیچ راهی برای گوش دادن به انتقال توسط هکرها وجود ندارد. پس می توان گفت به طور کلی، کابل های فیبر نوری ایمن ترین کابل ها هستند که امنیت و حریم خصوصی آنها بسیار زیادی می باشد.

4ـ هزینه:

به طور کلی هزینه استفاده از کابل های فیبر نوری چه از لحاظ خرید کابل و چه نصب آن از دو مورد دیگر گران تر می باشد. زیرا جهت نصب این کابل ها باید از تجهیزات خاصی استفاده کرد. بعد از آن کابل های اترنت قرار دارند که نسبت به کابل های DSL قیمت بالاتر دارند.

تفاوت میان پورت combo و SFP

به طوری در خرید سوئیچ شبکه باید به پورت هایی موجود بر روی دستگاه توجه کرد. پورت های Uplink به دو دسته پورت combo و SFP تقسیم می شوند. حال شاید برای شما یا سوال پیش آید که پورت Combo چیست؟ چگونه می توانم از آن استفاده کنم؟ بسیاری از سؤالات این چنینی در رابطه به این دو پورت برای شما مطرح شود. ما در این مقاله می خواهیم در رابطه با پورت SFP و Combo و همچنین تفاوت های میان آنان به طور کامل صحبت کنیم.

پورت های Combo شامل دو درگاه اترنت و SFP می باشند که به صورت همزمان فقط یکی از درگاه ها قابل استفاده می باشد. بدین صورت که اگر کابل شبکه RJ45 را به درگاه اترنت متصل نمایید به صورت همزمان نمی توان از درگاه SFP نیز استفاده کرد و بالعکس. البته اگر تا اینجا کمی گیج شده اید اصلا نگران نباشد، در ادامه پاسخ کلیه سوالات خود را دریافت خواهید کرد.

اسلات های SFP درگاه هایی هستند که بر اساس نیاز کاربر از ماژول های فیبر نوری SFP استفاده می کنند و توسط فیبر نوری داده ها را انتقال می دهند.

پورت Combo چیست؟

همانطور که گفته شد پورت های کمبو از دو درگاه اترنت و SFP بر روی سوئیچ های سیسکو تشکیل شده اند. یعنی این پورت ها از اتصالات RJ45 و SFP پشتیبانی می کنند. البته لازم به ذکر است که کاربر هنگام استفاده تنها می تواند از یک نوع پورت استفاده نماید، به طوری که هنگام استفاده از یک پورت، پورت دیگر غیر فعال می شود.  همچنین در سوئیچ‌ها این نوع از پورت ها کاملا مشخص شده و به کاربران اجازه می‌دهد براساس نیازهای شبکه خود، سوئیچ را پیکربندی و از درگاه‌های مسی یا فیبرنوری آن استفاده کنند.

پس به طور کلی می توان گفت استفاده از پورت combo انعطاف پذیری بیشتری را برای کاربر به همراه می آورد.

نکاتی که هنگام استفاده از پورت های Combo باید رعایت شود:

هنگام استفاده از پورت های کمبود یک سری قوانین وجود دارد که شامل:

ـ همزمان نمی توان از هر دو پورت SFP و  RJ45 استفاده کرد.

ـ اگر از هر دو به طور همزمان اسفتاده شود پورت اترنت مسدود خواهد شد.

پورت SFP چیست؟

پورت های SFP سوئیچ های گیگابیت را قادر می سازد تا به طیف گسترده ای از کابل فیبر نوری و اترنت متصل شوند تا بتوانند عملکرد سوئیچینگ را در سراسر شبکه گسترش دهند.

Small form-factor pluggable یا SFP یک واسط با قابلیت hot-swappable بوده (یعنی هنگامی که دستگاه روشن است می توان آن را خارج کرد) که در سوئیچ های شبکه و سایز تجهیزات ذخیره سازی مورد استفاده قرار می گیرند. پورت های SFP که بر روی سوئیچ های شبکه و ماژول ها قرار دارند، سوئیچ را قادر می سازند تا به انواع کابل های اترنت با سرعت های مختلف متصل شوند. به طور کلی SFP درسال 2001  برای اولین بار ساخته و رونمایی شد.

ماژول های SFP ساخته شده می توانند تا حداکثر1G  را پشتیبانی نمایند. ویژگی های این ماژول ها مادام در حال به روز رسانی می باشد تا تا از افزایش نرخ داده ها پشتیبانی نماید. تقریباً کلیه سوئیچ های شبکه از دو یا چند پورت SFP تشکیل شده و سبب می شود تا این دستگاه ها به شبکه و از طرفی به کابل کشی فیبر نوری متصل شوند.

منبع : تفاوت میان پورت combo و SFP

هر آنچه در رابطه سرور اچ پی ML350 Gen9 باید بدانید:

مشخصات و اطلاعات سرور اچ پی مدل ML350 Gen9

سرور اچ پی مدل ML350 Gen9 را می توان مانند یک سرور ایستاده یا یک سرور رکمونت مورد استفاده قرار داد. این سرور از پردازنده های سری Xeon E5 2600 v3 و v4 اینتل زئون پشتیبانی می کند و دارای حداکثر 24 اسلات DIMM، نه اسلات PCIe، یک آداپتور 1GbE یا 10GbE و هشت پورت USB است و از حداکثر چهار گرافیک GPU یا شتاب دهنده محاسباتی پشتیبانی می کند. این بیشتر از نیازهای فعلی شما به یک پردازنده واحد است، اما این سرور می تواند به راحتی از دو پردازنده نیز پشتیبانی کند.

ویژگی های کلی سرور اچ پی مدل ML350 Gen9:

• عملکرد (Performance)

سرور اچ پی مدل ML350 Gen9 دارای ابعاد 5U می باشد و از تراشه C610 اینتل بهره می برد و از یک یا دو پردازنده Xeon E5-2600 v3 یا E5-2600 v4 با حداکثر 22 هسته نیز پشتیبانی می کند. HPE SmartMemory گذردهی را تا 14 درصد افزایش می دهد. این سرور با استفاده از نه اسلات 3.0 PCIe سیستم را تقویت می کند. برای عملکرد گرافیکی با پیکربندی استاندارد، Matrox G200 یکپارچه از رنگ 32 بیتی با حافظه 256MB DDR3 بهره می برد.

• حافظه (Memory)

سرور ایستاده اچ پی مدل ML350 Gen9 از حافظه چهار کانال DDR4 با سرعت حداکثر 2400 مگاهرتز پشتیبانی می کند. این سرور با پشتیبانی از دو پردازنده سری E5 2600 v4 و 24 اسلات پر شده با ماژول های 128 گیگابایتی LRDIMM، از حداکثر 3 ترابایت حافظه پشتیبانی می کند. سرور اچ پی مدل ML350 Gen9 با پشتیبانی از پردازنده های سری E5-2600 v3 از حداکثر 1.5 ترابایت حافظه با استفاده از ماژول های 64 گیگابایتی LRDIMM پشتیبانی می کند. شرکت اچ پی، حافظه هوشمند اچ پی (HPE Smart Memory) را که دارای یک فرایند طراحی حافظه ثبت شده است برای اطمینان از تصحیح خطای پیشرفته در همه سطوح، ارائه کرده است.

• ذخیره ساز (Storage)

سرور اچ پی مدل ML350 Gen9 از گزینه های ذخیره سازی زیادی پشتیبانی می کند که می تواند با استفاده از 24 هارد درایو LFF SAS شش ترابایتی از حداکثر 144 ترابایت حافظه پشتیبانی کند. این سرور از حداکثر 48 درایو SFF 2.5 اینچی یا حداکثر 24 درایو LFF  پشتیبانی می کند. جنس این هارد درایو ها SAS یا SATA می باشد. این سرور از حداکثر 6 درایو SFF نوع NVMe PCIe SSD نیز پشتیبانی می کند. این سرور مجهز به استاندارد HP Dynamic Smart Array B140i می باشد. همچنین برای برنامه های کاربردی عملکردی مجهز به Smart Array P440ar/2G می باشد.

• توسعه (Expansion)

سرور اچ پی مدل  ML350 Gen9 در پیکربندی های استاندارد، دارای یک 331i تعبیه شده با چهار پورت 1GbE می باشد. با این حال، شما می توانید با به روزرسانی طیف گسترده ای از کنترلرهای HP Flex Smart Array یا Smart HBA، عملکرد خود را ارتقا بخشید. این سرور دارای هشت اسلات PCIe 3.0 و یک اسلات PCIe 2.0 است که در نتیجه این سرور فضای کافی برای کارت های ویدئویی، NIC و کنترلرهای ذخیره سازی دارد.

برای عملکرد گرافیکی با پیکربندی استاندارد، Matrox G200 یکپارچه از رنگ 32 بیتی با حافظه 256DDR3 مگابایت استفاده می کند. مدیران می توانند از بین گرافیک ها و شتاب دهنده های محاسباتی از جمله Nvidia Quadro M5000 ،Tesla K40 و شتاب دهنده AMD W7100 انتخاب کنند.

• مدیریت (Management)

مجموعه مدیریتی iLO  اچ پی ابزارهای جامع و خلاقانه ای را ارائه می دهد که شامل HP Insight Online ،HP Insight Control  HP OneView و HP Smart Update است. سلامت سرور را می توان تقریباً در هر نقطه با استفاده از یک اتصال استاندارد به مرورگر یا به طور مستقیم در سایت با استفاده از خط فرمان کنترل کرد. مجوز پیشرفته iLO اچ پی دارای کنسول از راه دور، صفحه کلید مجازی، ویدئو، ماوس، همکاری چند کاربره و موارد دیگر می باشد.

تهیه HPE زمان استقرار را به شدت کاهش می دهد و  پیکربندی و استقرار سرور را آسان می کند. به روز رسانی هوشمند HP به روز رسانی کارت I/O و سیستم عامل را خودکار می کند، در نتیجه باعث کاهش زمان خرابی می شود. صفحه نمایش System insight فقط در پیکربندی رکمونت موجود است.

نگاهی به پنل جلویی سرور اچ پی مدل ML350 Gen9:

– مدل 48 درایو SFF

1. درب بالایی سرور
2. دکمه و LED پاور
3. LED فعالیت NIC
4. LED سلامت سرور
5. LED و دکمه Unit ID
6. دو پورت USB 2.0
7. Systems Insight Display Bay برای SID اختیاری
8. کیج درایو رسانه (Media Drive Cage Bays)
9. درایو باریک برای درایو نوری SATA DVD-ROM یا DVD RW اختیاری
10. 8 درایو SFF
11. Serial label pull tab

– مدل 24 درایو LFF

1. دکمه و LED پاور
2. LED فعالیت NIC
3. LED سلامت سرور
4. LED و دکمه Unit ID
5. 2 پورت USB 2.0
6. درایو نوری DVD RW یا SATA DVD-ROM اختیاری
7. 24 هارد درایو LFF
8. Serial label pull tab

نگاهی به پنل پشتی سرور اچ پی مدل ML350 Gen9:

1. منبع تغذیه 1
2. منبع تغذیه 2
3. منبع تغذیه 3
4. منبع تغذیه 4
5. اسلات های PCI ((اسلات 4-1) اسلات 1 و 3 از GPU اختیاری پشتیبانی می کند.)
6. Padlock
7. Unit ID LED
8. 2 پورت USB 3.0
9. 2 پورت USB 2.0
10. قفل امنیتی Kensington
11. 4 آداپتور شبکه یک گیگابیت اترنت تعبیه شده
12. کانکتور Dedicated iLO
13. کانکتور سریال
14. کانکتور ویدئو
15. اسلات های PCI ((اسلات 9-5) اسلات 6 و 8 از GPU اختیاری پشتیبانی می کند.)

تفاوت پردازنده های ES و اورجینال چیست؟

تفاوت پردازنده های ES و اورجینال : ES مخفف عبارت “Engineering sample” به معنای نمونه مهندسی می باشد. این پردازنده های سرور در واقع نسخه هایی پیش تولیدی و قرضی هستند که قبل از اینکه نسخه نهایی وارد بازار شود، اینتل آنها را در اختیار سازندگان اصلی دستگاه (ODM) و فروشندگان نرم افزار مستقل (ISV) قرار می دهد. البته لازم به ذکر است این پردازنده ها با نسخه های تولیدی عموماً تفاوتی ندارند اما با این حال به ندرت پیش می آید که این پردازنده ها دارای نقصی باشند که باید در نسخه اصلی برطرف شود. در واقع، نسخه ES مشابه نسخه اورجینال قابل فروش می باشد و تفاوت آنها در کد نامبر و ضمانت است.

این نسخه برای ارزیابی و تست اولیه پیش از عرضه نسخه اصلی به مشتریان ارائه می شود و دارای ویژگی های زیر است:

• این محصولات فقط متعلق به شرکت اینتل می باشند.
• تولید آنها محرمانه است.
• به صورت موقت و قرض در اختیار مصرف کننده قرار می گیرند.
• برای ارائه و فروش مجدد نیستند.
• ممکن است قوانین و شرایط قانونی تجاری را نداشته باشند.
• تحت گارانتی شرکت اینتل قرار ندارد و توسط این شرکت پشتیبانی و تضمین نمی گردند، البته لازم به ذکر است شرکت های عرضه کننده این پردازنده ها نیز آنها را گارانتی نمی کنند.
•  

این پردازنده ها گاهی به کارمندان تمام وقت اینتل به عنوان وام فنی ارائه می شوند و معمولاً پردازنده های دسکتاپ ، موبایل و سرور هستند.

چگونه می توان پردازنده های ES اینتل را شناسایی کرد؟

• ساده ترین راه برای شناسایی این پردازنده ها قسمت بالای آنها می باشد.
• اگر قسمتی که حاوی شماره سریال مدل می باشد حاوی رشته برند نباشد (مثلاً: “Intel® Core ™ i9-9900K”) این پردازنده نمونه اصلی و تولید اصلی نیست.
• اگر قسمت مارک لیزر شده را پیدا نکنید ممکن است که پردازنده شما نمونه مهندسی باشد.
• اگر روی آن لیبل “Intel Confidential” خورده باشد پردازنده ES می باشد.
• کد نامبر این پردازنده ها با حرف Q شروع می شود.
•  

آیا می توان از شرکت اینتل پردازنده ES دریافت کرد؟

با توجه به اینکه این محصول نوع پیش تولیدی و برای تست و ارزیابی می باشد، تحت قراردادی خاص و به صورت محرمانه فقط به OEM ها ، ODM ها و ISV ها قرض داده می شود. این پردازنده ها برای عرضه شدن به عموم تولید نمی شوند.

همان طور که گفته شد ممکن است این پردازنده های اینتل با نمونه تولیدی تفاوت چندانی نداشته و حتی از کوچکترین مشکل فنی برخوردار نباشند اما به دلیل عدم گارانتی و تاییدیه فنی از خرید این پردازنده ها اجتناب کرده و اگر بجای نسخه قابل فروش، یک پردازنده ES دریافت کردید با فروشنده خود تماس بگیرید.

به همین دلیل حتما هنگام خرید پردازنده اینتل به موارد گفته شده توجه نمایید.